Και μετά τη Γιαννάκου ποιός; Ο Ευρυπίδης Στυλιανίδης νέος υπουργός παιδείας της κυβέρνησης Καραμανλή.

Τα μηνύματα της κάλπης ήταν πολλά και με αρκετούς αποδέκτες...

Πρώτος μεγάλος χαμένος της προηγούμενης κυβέρνησης ήταν ο Βύρων Πολύδωρας που αποχαιρέτησε πικραμένος τη θέση του υπουργού δημόσιας τάξης για να την καταλάβει ένας «στρατιωτικότερός» του, ο Παναγιώτης Χηνοφώτης (πρωην αρχηγός ΓΕΕΘΑ) που θα ξέρει να μετράει τα λόγια του και να κάνει «τη δουλειά του» καλά, χωρίς να κοψοχολιάζει την κυβέρνηση με τα κατα καιρούς ευφυολογήματά του.

Δεύτερος μεγάλος χαμένος η Μαριέττα Γιαννάκου, που δεν κατάφερε να κρατήσει ούτε τη βουλευτική της έδρα. Και οι δύο μεγάλες απώλειες έφεραν βαριά τα αμαρτήματα της κυβέρνησης επάνω στην εκπαιδευτική κοινότητα. Ο μεν Βύρων, εφαρμόζοντας κατά γράμμα το σχεδιασμό καταστολής της κυβέρνησης ενάντια στο κίνημα και σε όποιον αντιδρούσε, με σιδερογροθιές, δακρυγόνα και ξύλο. Η δε Μαριέττα προσπάθησε να επιβάλλει με σκληρό τρόπο την πιο νεοφιλελεύθερη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση.

Στη θέση της ο πιστός Καραμανλικός και μαχητής της νεοφιλελεύθερης οικονομίας, Ευρυπίδης Στυλιανίδης. Με μια πρώτη ματιά στη φωτογραφία του ίσως κάποιος τον μπερδέψει με χαρακτήρα ταινίας τρόμου απ’ την Τρανσυλβανία. Και όμως κατάγεται από την Κομοτηνή! Σπούδασε νομική στο ΔΠΘ και εξελέγη Βουλευτής Ροδόπης από το 2000 έως το 2007. Είναι έμπειρος σε θέματα σχέσεων με την ΕΕ, τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, αφού υπήρξε μέλος του κοινοβουλευτικού συμβουλίου της Ατλαντικής Συμμαχίας και εκπρόσωπος του Ελληνικού κοινοβουλίου για το Ευρωσύνταγμα, με θέσεις υπέρ του Ευρωσυντάγματος «…ένα νέο σύγχρονο Σύνταγμα, προσανατολισμένο στη συνθήκη του Μάαστριχτ και εμπλουτισμένο από τις εμπειρίες τις προηγούμενης περιόδου…».

Το 2004-2007 διετέλεσε υφυπουργός εξωτερικών στο πλευρό της Ντόρας και μετά τις εκλογές ορίστηκε νέος υπουργός παιδείας. Υπήρξε μέλος της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ στα φοιτητικά του χρόνια και πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ (1985-1989). Εκείνη την εποχή και λίγο αργότερα, έδρασαν στα πλαίσια της ΟΝΝΕΔ, ακροδεξιά πρωτοπαλίκαρα σαν τον Καλαμπόκα, τον δολοφόνο του καθηγητή Τεμπονέρα, συναγωνιστή του κου Στυλιανίδη,.

Ο Υπουργός Παιδείας είναι φανατικός υποστηρικτής της …ιδιωτικής παιδείας και των νεοφιλελεύθερων απόψεων περί ιδιωτικών Πανεπιστημίων και μιας παιδείας πλήρως υποταγμένης στις συνθήκες της αγοράς, της ανταγωνιστικότητας και της επιχειρηματικότητας. Αυτές τις απόψεις τις προώθησε σε κεντρικές θέσεις της Νέας Δημοκρατίας μαζί με τον «συναγωνιστή» του και γνωστό «ανεξάρτητο» δημοσιογράφο του «Ελεύθερου Τύπου» και της Κρατικής Τηλεόρασης, Μανώλη Κοττάκη.

Παρακάτω θα παραθέσουμε ορισμένες θέσεις του για την Παιδεία, δημοσιευμένες σε αρθρογραφία του αλλά και στο βιβλίο του «Σπάστε τη σιωπή»:

Έγραφε τότε ότι «...ο αριθμός των εισακτέων στο Παν/μιο να είναι ανάλογος με τις ανάγκες της αγοράς». Επίσης ότι «…σε όλες τις αναπτυγμένες χώρες σήμερα η ιδιωτική εκπαίδευση έχει όχι μόνο κύρια θέση αλλά χρηματοδοτείται και από το κράτος».

Σημείωνε επίσης ότι πρέπει να υπάρξει «…φορολογική ελάφρυνση σε μεγάλες επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα που κάνουν ήδη έρευνα, όπως στις ΗΠΑ…».

Στο ερώτημα γιατί θεωρεί ότι τα ιδιωτικά σχολεία δεν βοήθησαν την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση απαντάει πως «…η Αριστερά παραβλέπει κάτι σημαντικό. Η δεσπόζουσα θέση των δημόσιων σχολείων δεν διαταράχτηκε καθόλου από την ίδρυση των ιδιωτικών! Για ποιόν ανταγωνισμό να μιλήσει κανείς;»

Δηλαδή αν καταλάβαμε καλά προτείνει να καταργήσουμε ή να μειώσουμε κατά πολύ τη χρηματοδότηση στη δημόσια εκπαίδευση.

Παράλληλα έχει δείξει σε πολλές περιπτώσεις τα αντικομμουνιστικά και αντιαριστερά του φρονήματα.

«…δεν πέθαναν οι ιδεολογίες, αλλά συνετρίβη η ολοκληρωτική και κρατικίστικη ιδεολογία, ο κομμουνισμός και ο σοσιαλισμός από την ιδεολογία της ανοιχτής κοινωνίας, από τον φιλελευθερισμό».

Η επιλογή του Ε.Στυλιανίδη στην «ηλεκτρική καρέκλα» του υπουργείου Παιδείας δεν ήταν καθόλου τυχαία. Ο Καραμανλής ήθελε έναν άνθρωπο ακραιφνώς νεοφιλελεύθερο, σκληρό ΟΝΝΕΔίτη, ώστε να μπορέσει να διαχειριστεί καλύτερα τα θέματα της Παιδείας.

Στις πρώτες κινήσεις του καταγράφεται η απόσυρση του βιβλίου της ιστορίας της ΣΤ’ δημοτικού, για να αποφύγει τις διαρροές από το «μαντρί» της ΝΔ, προς ακροδεξιές πτέρυγες του κοινοβουλίου. Επαναδιατύπωσε πρόσφατα τις θέσεις και την επιμονή του στην αντιδραστική μεταρρύθμιση αλλά προέβη πάραυτα σε συναντήσεις με εκπροσώπους εκπαιδευτικών της ΔΟΕ, ΟΛΜΕ και ΠΟΣΔΕΠ, αλλά και των συντρόφων της ΚΝΕ που πήγαν να τον συναντήσουν (επαναστατικά πάντα…).

Στις συναντήσεις αυτές δήλωσε ότι «...ερχόμαστε να συμπληρώσουμε, ίσως σε ορισμένα σημεία κιόλας να διορθώσουμε λάθη και παραλείψεις...» καθώς επίσης έδωσε πίστωση χρόνου στους πρυτάνεις για την εφαρμογή του νόμου-πλαίσιο στα Παν/μια μέσα από τμήματα και συγκλήτους. Δείχνει έτσι ότι δεν βιάζεται να ανοίξει κεντρικά ζητήματα της εκπαίδευσης που θα φέρουν μεγαλύτερο πονοκέφαλο στην κυβέρνηση, η οποία στοχεύει κυρίως σε άλλα θέματα όπως το ασφαλιστικό. Ενώ όσο αφορά το ακανθώδες θέμα της αναγνώρισης των πτυχίων που χορηγούν τα κολλέγια δεν έδειξε προθέσεις για να κάνει κάτι, αν και η προθεσμία από το Ευρωπαϊκό δικαστήριο λήγει αυτές τις μέρες (στις 20 Οκτωβρίου).

Με βάση τα παραπάνω είμαστε σίγουροι ότι ο νέος υπουργός δεν θα λύσει κανένα πρόβλημα και βέβαια θα συνεχίσει την ίδια πολιτική με την προκάτοχό του. Του ευχόμαστε από καρδιάς και την ίδια τύχη!

Αντρέας Κρητικός, Γιάννενα