(Μια μικρή συμβολή για το διήμερο της Αριστερής Ενότητας)

Σε ποια κατάσταση βρίσκεται το φκ;

Μία τέτοια συζήτηση δεν μπορεί παρά να ξεκινήσει από διαπιστώσεις. Ερχόμαστε από μια νικηφόρα μάχη του φκ. Μια νικηφόρα μάχη που έδειξε δυνατότητες, που διέψευσε όσους μιλούσαν για τους «συντηρητικούς φοιτητές». Μια μάχη όμως που δεν άφησε ίχνη και αλλαγές στον τρόπο που έχει μάθει να υπάρχει και να (μη) δρα το φκ τα τελευταία 20 χρόνια. Το φκ παραμένει, παρ’ όλες τις υπαρκτές μάχες που δίνει ενάντια στην αναδιάρθρωση, χωρίς κεντρικό πολιτικό προσανατολισμό, χωρίς διαδικασίες, χωρίς οργάνωση. Το μπλοκ του νεοφιλελευθερισμού ΔΑΠ-ΠΑΣΠ συνεχίζει να ηγεμονεύει στους φοιτητικούς χώρους, η αποιδεολογικοποίηση και η αποπολιτικοποίηση είναι κυρίαρχες ή διαφορετικά η αντίθεση δεξιάς – αριστεράς είναι «ξεφτισμένη» και άτονη, ο αντικυβερνητικός λόγος έχει υποχωρήσει, οι διαδικασίες είναι από διαλυτικές έως αποκρουστικές, οι σύλλογοι δεν έχουν καμία σχεδόν εσωτερική ζωή, παρά μόνο τις μέρες των μεγάλων κινητοποιήσεων.

Έχουμε ένα φκ που για 20 χρόνια είναι εξαιρετικά αδύναμο να αναχαιτίσει την καπιταλιστική αναδιάρθρωση στην εκπαίδευση, ένα φκ που για χρόνια «αρνούνταν» να μπει στην πρώτη γραμμή ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό και στις κυβερνήσεις ΝΔ-ΠΑΣΟΚ που τον προωθούσαν, ένα φκ που όσες φορές ο πόλέμος χτύπησε την πόρτα της ευρύτερης περιοχής (Βαλκάνια, Μ. Ανατολή) δεν μπόρεσε να πάρει πρωτοβουλίες και να αποτελέσει τη δύναμη κρούσης του λαϊκού κινήματος. Έχουμε ένα φκ που δεν οργανώνεται, που οι σύλλογοι αντιμετωπίζονται σαν «μαγαζιά» της πλειοψηφούσας παράταξης (συνήθως της ΔΑΠ), που έχει σοβαρά προβλήματα στοιχειώδους δημοκρατίας, που ο τραμπουκισμός, ο χουλιγκανισμός και οι μηχανισμοί διαπαιδαγωγούν μια ολόκληρη γενιά, που οι συνελεύσεις, πλην εξαιρέσεων όπως τη διετία 2006-2007, αφορούν τους οργανωμένους στις παρατάξεις, που τα ΔΣ υπάρχουν μόνο για να οργανώνουν πάρτυ, που η ΕΦΕΕ είναι μια άγνωστη λέξη για την πλειοψηφία των φοιτητών που που…

Για τις υπόλοιπες παρατάξεις τα πράγματα είναι έτσι; Μάλλον όχι. Και μάλλον δεν έχει νόημα να περιμένουμε κάποια ιδιαίτερη αγωνία για τα παραπάνω από τους βασικούς υπεύθυνους, τις ΔΑΠ-ΠΑΣΠ. Οι υπόλοιπες δυνάμεις της αριστεράς όμως τι λένε; Για την ΕΑΑΚ, μάλλον όλα πάνε καλά. Κατά τη γνώμη τους και υπό την κατά φαντασία ηγεμονία τους στο φκ το ελληνικό πανεπιστήμιο βράζει και συγκρούεται με το σύστημα. Έχει μπλοκάρει την αναδιάρθρωση και ο φοιτητικός χώρος είναι το κατεξοχήν παράδειγμα ενός «νέου συνδικαλιστικού κινήματος», αντιγραφειοκρατικού, νικηφόρου, ανατρεπτικού κοκ. Και η βασική έγνοια είναι το πώς θα οικοδομηθεί ο πόλος της επαναστατικής αριστεράς. Για την ΠΚΣ τα πάντα υποτάσσονται στην ενδυνάμωση της ΠΚΣ. Και για το αν οργανώνεται και μάχεται το φκ δεν έχει πολύ σημασία. Το κάνουν τα μέλη της ΠΚΣ για λογαριασμό του… Άρα και συνεργασία με τη ΔΑΠ και τραμπουκισμοί και ότι άλλο χρειαστεί, για να δυναμώσει η ΠΚΣ (συνήθως σε βάρος άλλων αριστερών δυνάμεων).

Άρα λοιπόν για την Αριστερή Ενότητα τίθεται το ερώτημα: Επιδιώκουμε την ενότητα της αριστεράς σαν μια αυτοαναφορική γραμμή ή σαν μια γραμμή που στοχεύει, ωθεί, μετασχηματίζει προς την κατεύθυνση της αγωνιστικής ανασυγκρότησης του φοιτητικού κινήματος; Διαφορετικά, ποιος είναι ο κεντρικός πολιτικός στόχος για της Αριστερή Ενότητα;

«Η πολιτική και ιδεολογική γραμμή είναι το παν»…

Η παραπάνω φράση ανήκει σε μια ηγετική μορφή του επαναστατικού κινήματος του 20^ου αι. Νομίζουμε όμως ότι διατηρεί την επικαιρότητά της και τη χρησιμότητά της και στην περίπτωσή μας. Οι μεγαλύτερες, πιο βασανιστικές, πιο έντονες αντιπαραθέσεις μέσα στο φκ γίνονται για το θέμα του οργανωτικού, του πως θα λειτουργούμε, της μορφής των σχημάτων. Ας πάρουμε το παράδειγμα του ενός χρόνου ζωής της Αριστερής Ενότητας. Πως θα συντονιζόμαστε, πως θα λειτουργούμε, πως θα αποφασίζουμε. Αυτά απασχόλησαν κυρίως. Ας δούμε και το φοιτητικό ξέσπασμα τη προηγούμενη διετία. Ώρες επί ωρών συζήτηση για τα συντονιστικά με αποκορύφωμα μετά τις 8 Μάρτη αντί να συζητάμε πως θα «ανασκουμπωθούμε» να συζητάμε για το αν θα βγάλουμε συντονιστικά με ανακλητούς ή όχι εκπροσώπους. Έτσι κι αλλιώς έχει ανοίξει μια συζήτηση για το αν αρκούν τα συντονιστικά των ΓΣ ή αν πρέπει να ανασυσταθεί η ΕΦΕΕ ή αν πρέπει να βρούμε ένα νέο μοντέλο οργάνωσης του φκ.

Τα παραδείγματα είναι πολλά και η παραπάνω κατάσταση είναι λογική, δεν είναι κάτι παράλογο. Υπάρχει ένα ζήτημα δημοκρατίας για το πώς οργανώνεται ένας οργανισμός, από ένα φοιτητικό σχήμα, μέχρι ένα κίνημα. Υπάρχει απαίτηση από τον κόσμο που συμμετέχει για δημοκρατία, για συμμετοχή, για ισοτιμία στη λήψη των αποφάσεων. Ο κόσμος έχει βαρεθεί τα καπέλα, τις αντιδημοκρατικές πρακτικές, τα κομπρεμί, το να αποφασίζουν άλλοι γι’ αυτόν χωρίς αυτόν. Άρα η πλευρά αυτή είναι υπαρκτή, σημαντική, αλλά δεν είναι η κύρια. Η κύρια πλευρά είναι ο πολιτικός προσανατολισμός, η πολιτική γραμμή. Βεβαίως και είναι σε διαλεκτική σχέση μεταξύ τους. Όμως τι θα έκαναν οι μαζικές Γενικές Συνελεύσεις του περασμένου Φλεβάρη αν είχαν γραμμή «θέλουμε διάλογο για το άρθρο 16»; Θα ήταν καταστροφικές! Όπως αναποτελεσματική είναι και μια «υπεραριστερή» γραμμή (ας πούμε το «όραμά μας» για μια Ενιαία Πανεπιστημιακή Εκπαίδευση) που δεν παίρνει υπόψή της ότι δύναμη για την αριστερά είναι αυτό που γίνεται κτήμα του κινήματος, των μαζών.

Φοιτητικό Κίνημα: Οργάνωση και προσανατολισμός. Μια μικρή διδακτική ιστορία

Το ελληνικό φοιτητικό κίνημα δεν προέκυψε χθες. Έχει μια μεγάλη και κάπως «βαριά» ιστορία. Βρέθηκε πολλές φορές στην πρώτη γραμμή του λαϊκού κινήματος και πρωταγωνιστής σε μεγάλες ανατροπές. Ας θυμηθούμε πόσες φορές μέσα στις καταλήψεις αναφερθήκαμε στην ανατροπή του ν. 815, μια μάχη που δόθηκε 26 χρόνια πριν! Δεν θα επιχειρήσουμε ένα συνολικό απολογισμό. Κάτι τέτοιο δεν είναι τόσο απλό. Όμως μπορούμε να θέσουμε κάποια σημεία.

Φέτος θα συζητήσουμε πολύ για τα 40 χρόνια από το Μάη του 68. Πολλές από τις μορφές οργάνωσης και έκφρασης που υιοθετούμε σήμερα είναι γέννημα εκείνης της περιόδου. Δεν υπήρχαν πάντα καταλήψεις. Δεν υπήρχαν πάντα επιτροπές αγώνα και συντονιστικά που υπερβαίνουν τις εκλεγμένες ηγεσίες. Δεν υπήρχαν πάντα εφημερίδες τοίχου.

Αλλά και ανάποδα: Στην περίοδο εκείνη δεν υπήρχε η «συνδιοίκηση» ούτε η «συμμετοχή στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων». Αυτά τέθηκαν από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες που αναζητούσαν μερτικό συνυπευθυνότητας και συναρμοδιότητας, μετά τις εξεγέρσεις του Μάη, και βεβαίως υλοποιήθηκαν με ενθουσιασμό από τις αστικές τάξεις, διότι το είδαν σαν ένα εξαιρετικό εργαλείο κρατικοποίησης του συνδικαλισμού, εξαγοράς συνδικαλιστών, απόσπασης των συνδικαλιστών από τις αγωνίες των πολλών, ενσωμάτωσης και ελέγχου ρευμάτων αμφισβήτησης. Καλύτερα συνδικαλιστές «συνυπεύθυνοι» (ποτέ όμως βασικά υπεύθυνοι) για το εργοστάσιο, για το κράτος, για το Πανεπιστήμιο, παρά συνδικαλιστές που στέκονται ανυποχώρητα απέναντι στο κράτος και στην εξουσία.

Στη δεκαετία εκείνη αναδείχτηκε η ανάγκη έκφρασης και αποφασιστικού αγώνα. Έναν αγώνα που οι ηγεσίες της περιόδου δεν ήθελαν. Σε μια τέτοια κατάσταση ο αγωνιζόμενος κόσμος έψαξε και βρήκε άλλες μορφές για να προωθήσει τις ανάγκες του και τις επιθυμίες του. Μερικά χρόνια αργότερα στο ελληνικό φκ υιοθετήθηκαν σαν πρόταση προς τις Γ.Σ. οι λεγόμενες «επιτροπές αγώνα για την υλοποίηση της απόφασης». Αυτές που προτείνουμε και σήμερα στις σχολές μας. Ο λόγος δεν ήταν μια γενικόλογη αντί – Δ.Σ. φιλολογία. Ήταν γιατί έπρεπε να βρεθεί ένας τρόπος να εφαρμοστούν οι αποφάσεις που αποφάσιζε η πλειοψηφία, ενώ τα Δ.Σ. δεν ήθελαν. Υπάρχει λοιπόν το ερώτημα. Τότε υπήρχε φοιτητικό κίνημα. Ριζοσπαστικό, ανατρεπτικό, που έθετε μέχρι και ζήτημα αλλαγής της κοινωνίας. Γιατί; Γιατί είχε θεσμοθετημένα όργανα (ΕΦΕΕ, ΔΣ κλπ); Όχι. Γιατί άρχισε να τα αμφισβητεί; Και πάλι όχι. Το βασικό είναι ότι υπήρξε ένας κεντρικός πολιτικός προσανατολισμός αντικαπιταλιστικός και αντιϊμπεριαλιστικός που είχε τεθεί μέσα στους φοιτητικούς χώρους και είχε σχέση με ένα γενικότερο «κλίμα» ότι τώρα αλλάζουμε τα πράγματα, αλλάζουμε την κοινωνία.

Αντίστροφα. Στη δεκαετία 80 κυριαρχεί ο Πασοκισμός στην ελληνική κοινωνία και αναδεικνύεται πιο έντονα η κρίση της αριστεράς. Στην φοιτητική αριστερά (τότε ήταν πρώτη δύναμη η ΚΝΕ/ΠΣΚ και η ΔΑΠ ήταν ανύπαρκτη) κυριαρχεί η «θεσμολαγνεία», δηλαδή η ανάγκη να φτιάξουμε όργανα και η στρατηγική της «δημοκρατικής μεταρρύθμισης του πανεπιστημίου» με «επιθετικά» αιτήματα για το πώς πρέπει να λειτουργεί το πανεπιστήμιο από την πλευρά του φκ. Όπως φάνηκε αργότερα ατυχής και αποπροσανατολιστική τοποθέτηση για την ιδεολογική και πολιτική συγκρότηση του φκ. Το 1987 βγαίνει πρώτη δύναμη η ΔΑΠ και το ελληνικό Πανεπιστήμιο αρχίζει να μπαίνει με γρήγορα βήματα στις ράγες της αναδιάρθρωσης. Στη δεκαετία 90 η κρίση της αριστεράς και ο οργανωτικός, πολιτικός και ιδεολογικός εκφυλισμός δίνουν τον τόνο. Επικρατεί η συντεχνιακή πολιτική και το συνδικαλισμός = ασχολούμαι με τα ζητήματα της σχολής, επικρατεί ο πολιτικός και οργανωτικός χουλιγκανισμός, στη θέση του παρεμβαίνω μέσα στο φκ έρχεται το «είμαι το κίνημα» και το «έχω τόσους συλλόγους, πόσους έχεις εσύ;», η πολυλογία για την αμεσοδημοκρατία έγινε το άλλοθι για την οργανωτική διάλυση, στο όνομα του δε θέλουμε εκπροσώπους επιτράπηκε η αυθαιρεσία από τους εκπροσώπους κυρίως των ΔΑΠ-ΠΑΣΠ, αλλά και της αριστεράς.

Προφανώς και τα παραπάνω χρειάζονται πολύ συζήτηση. Τα παραθέτουμε όμως για να προβληματιστούμε πάνω στο εξής: Η συγκρότηση, η αποσυγκρότηση και αντίθετα η ανασυγκρότηση του φκ είναι αποτέλεσμα μιας κατεύθυνσης για την οργανωτική πλευρά του φκ ή ενός πολιτικού προσανατολισμού;

Η συζήτηση αυτή, δυστυχώς, δεν έχει γίνει ποτέ στο ελληνικό πανεπιστήμιο και κάποια στιγμή πρέπει να γίνει. Όχι για να δικαιώσουμε αυτούς που είχαν δίκιο και να κατακεραυνώσουμε αυτούς που είχαν άδικο. Αλλά για να μην κάνουμε τα ίδια λάθη. Και πιστεύουμε ότι ο χώρος της Αριστερής Ενότητας είναι ο κατάλληλος. Ο διαφορετικός πολιτικός πολιτισμός που μας διακρίνει μπορεί να αποτελέσει δημιουργικό στοιχείο για μια σύγχρονη απάντηση στα ζητήματα του προσανατολισμού και της οργάνωσης του φκ.

Οι σημερινές ανάγκες – σκέψεις για τον πολιτικό προσανατολισμό του φκ

Στόχος της Αριστερής Ενότητας πρέπει να είναι να αλλάξει το τοπίο και μέσα στις σχολές. Να αλλάξει τους πολιτικούς και κοινωνικούς συσχετισμούς και να ταράξει το τέλμα μέσα στους φοιτητικούς χώρους. Για να γίνει κάτι τέτοιο είναι απαραίτητη η ανασύνθεση της αριστεράς και να ξαναγίνει ορατή και χρήσιμη στους φοιτητές η αντίθεση αριστεράς/δεξιάς. Επομένως οι πρωτοβουλίες στο χώρο της αριστεράς και η επιμονή για τη δημιουργία ενός αριστερού πόλου στη νεολαία είναι, στην παρούσα φάση, ο αποφασιστικός κρίκος για να μπορεί να υπηρετηθεί ένας οποιοσδήποτε διαφορετικός προσανατολισμός μέσα στο φκ. Ενός προσανατολισμού που μπορεί να διατυπωθεί ως εξής:

Αγωνιζόμαστε για ένα φκ, κομμάτι ενός κοινωνικού και πολιτικού μετώπου απέναντι στο νεοφιλελευθερισμό. Η νεολαία μπορεί και πρέπει να πρωταγωνιστήσει σε ένα λαϊκό κίνημα μαζί με τους εργαζόμενους – και ειδικά με τους νέους εργαζόμενους, για την ανατροπή του νεοφιλελευθερισμού. Αρνούμαστε το κλειστό πανεπιστήμιο, το πανεπιστήμιο – γυάλα και ανοίγουμε το πανεπιστήμιο στους κοινωνικούς αγώνες, στα προβλήματα και στα αδιέξοδα που δημιουργεί ο νεοφιλελευθερισμός στην πλειοψηφία της κοινωνίας.

Αγωνιζόμαστε για ένα φκ, αντίπαλο των ευρωπαϊκών οδηγιών για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, αντίπαλο της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης στην εκπαίδευση. Το πανεπιστήμιο που θέλουμε δεν μπορεί να χωρέσει στα πλαίσια των συνθηκών που υπογράφουν οι ελληνικές κυβερνήσεις από τη Μπολόνια μέχρι και τη Λισσαβόνα. 

Αγωνιζόμαστε για ένα φκ αντικυβερνητικό, που θα πολιτικοποιεί τους κοινωνικούς αγώνες που δίνει, που θα χρεώνει στην κυβέρνηση τις πολιτικές τις, ένα φκ μακριά από αυταπάτες τύπου «εθνικού διαλόγου για την παιδεία».

Αγωνιζόμαστε για ένα φκ αντιϊμπεριαλιστικό – αντιπολεμικό. Και το 1999 (Βαλκάνια) και το 2003 (Ιράκ) το ζήτημα του πολέμου και των ιμπεριαλιστικών παρεμβάσεων απουσιάζει από τη δράση του φκ (σε αντίθεση με το μαθητικό κίνημα το 2003). Το φκ δεν έχει μόνο ιστορία γύρω από την πλούσια αντιπολεμική/αντιιμπεριαλιστική του δράση, έχει και την «ατυχία» να δρα σε μια χώρα και περιοχή που οι ιμπεριαλιστικές (κυρίως από τις ΗΠΑ) παρεμβάσεις έχουν μόνιμο και απειλητικό χαρακτήρα.

Για τις δομές και τις διαδικασίες του φκ

Η πολιτική και οργανωτική ανασυγκρότηση του φ.κ. μπορεί να υποβοηθηθεί από την ανασύσταση οργάνων (ΕΦΕΕ);

Οτιδήποτε βοηθά, επιβάλει, προτρέπει, σε μια κεντρική πολιτική αντιπαράθεση είναι θετικό. Προτιμάμε τη ΔΑΠ να τοποθετιέται πολιτικά για το τι πρέπει να κάνει το φοιτητικό σώμα, παρά να διοργανώνει πάρτυ και εκδρομές. Η οποιαδήποτε κίνηση για μια οργανωτική συγκρότηση, στο βαθμό που θα προβάλει και μια αντίστοιχη πολιτική κατεύθυνση είναι γεγονός θετικό και χρήσιμο. Γιατί και μόνον αυτό θα οξύνει τις αντιθέσεις, θα εξαναγκάσει σε πολιτικές τοποθετήσεις, θα θέσει διαχωριστικές γραμμές, θα οικοδομήσει συμμαχίες, θα δείξει τα αντίπαλα στρατόπεδα. Από αυτή την πλευρά, ναι, είμαστε υπέρ διαδικασιών που θα ανασυστήσουν την ΕΦΕΕ.

Θεωρούμε όμως λάθος να περιοριστεί η αναζήτησή μας και η συζήτηση αποκλειστικά στο αν θέλουμε ανασύσταση της ΕΦΕΕ. Θα μπορούσαμε να απαντήσουμε ότι θέλουμε μια ΕΦΕΕ που να κάνει τα παραπάνω, δε θέλουμε μια ΕΦΕΕ που να αναζητά το διάλογο, που θα αντιμετωπίζει τις φοιτητικές κινητοποιήσεις όπως η ΓΣΕΕ τις εργατικές. Και το θέμα δεν είναι πού «θα κάτσει η μπίλια» από πλευράς εκλογικών συσχετισμών. Είναι το αν πραγματικά υιοθετούμε έναν διαφορετικό πολιτικό προσανατολισμό και αν κυρίως συζητάμε γι’ αυτόν ή αν συζητάμε για την ΕΦΕΕ.

Το δεύτερο θέμα είναι γύρω από «τη δομή ΕΦΕΕ» και σε ολόκληρη τη συζήτηση που υπάρχει για το αν είναι γραφειοκρατική σαν δομή ή όχι. Σε αυτό μπορούμε να πούμε τα εξής:

Δε συμφωνούμε με τους αγώνες δι’ αντιπρόσωπων. Δύναμη για την αριστερά και τις ιδέες της είναι η ίδια η συμμετοχή του κόσμου. Για την αριστερά ο συνδικαλισμός δεν αφορά τους συνδικαλιστές, αλλά αφορά αυτούς που έχουν τα προβλήματα, δηλαδή όλους τους φοιτητές. Επομένως για ‘μας οι εκπρόσωποι είναι χρήσιμοι μόνο στο βαθμό που βοηθούν, που χρησιμοποιούνται για να ενεργοποιήσουν και να ενώσουν φοιτητές. Αν δεν έχουν αυτόν τον προσανατολισμό, αλλά κύριο μέλημά τους είναι η τηλεοπτική εκπροσώπηση τότε είναι από άχρηστοι έως επιζήμιοι. Με τον ίδιο τρόπο είμαστε με τις Γ.Σ. και όχι με τα Δ.Σ.. Άλλο όμως αυτό και άλλο η κατάργηση των Δ.Σ.! Τα Δ.Σ. είναι χρήσιμα για να συγκαλούν συνελεύσεις, για να καλούν τους φοιτητές σε επιτροπές, εκδηλώσεις και όποια άλλη μορφή συμμετοχής και ενεργοποίησης, για να παίρνουν αποφάσεις όταν δεν είναι εφικτό να γίνει Γ.Σ. (πχ εξεταστική). Είναι άχρηστα όταν η ΔΑΠ (ή όποιος άλλος) τα χρησιμοποιεί σαν μαγαζί και αντί να βοηθάει, εμποδίζει στο να ενωθούν και να ενεργοποιηθούν φοιτητές (πχ άρνηση να γίνει συνέλευση) και τότε πρέπει να βρίσκουμε μορφές και τρόπους να τα ξεπερνάμε.

Στα παραπάνω οι πιο θορυβώδεις «αντιιεραρχικοί», είναι και αυτοί που αντιγράφουν την αστική πολιτική. Έχουμε δει ένας σύλλογος να κατεβαίνει με δύο πανό γιατί την απόφαση του συλλόγου την συνυπογράφουν δύο παρατάξεις. Έχουμε δει σχολές που είχαν να κάνουν συνέλευση 10 χρόνια, γιατί η ΔΑΠ έπαιρνε 60% και «έτσι γουστάρει». Από την άλλη είδαμε μέσα στο κίνημα συντονιστικές επιτροπές (που υποτίθεται αντικαθιστούν τα ΔΣ για να συμμετέχει αμεσοδημοκρατικά ο κόσμος) που διώχνουν τον κόσμο γιατί γίνονται πεδία κοκορομαχίας για το «γνωστικό» και το «επιστημονικό» αντικείμενο. Έχουμε δει το συντονιστικό των ΤΕΙ της ΠΚΣ που υπάρχει εσαεί και δε λογοδοτεί πουθενά και μετά τις διαδηλώσεις πολλές φορές προβληματιζόμασταν αν θα πάμε στο «συντονιστικό των ΕΑΑΚ» ή στο «συντονιστικό της ΚΝΕ»!!! Λες και οι σύλλογοι είναι ιδιοκτησία της παράταξης που κερδίζει το πλαίσιο, και λες και το ιδιοκτησιακό καθεστώς μπορεί και να αλλάζει από βδομάδα σε βδομάδα ανάλογα με τις ψήφους σε μια Γενική συνέλευση… Όλα στην πραγματικότητα αποφασίζονται στα κομματικά ή «αμεσοδημοκρατικά» γραφεία και οι ελάχιστες δημοκρατικές εγγυήσεις (έλεγχος των «εκπροσώπων» στις εκλογές και πιο τακτικά στις Γ.Σ., καταστατικό κ.α.) κουρελιάζονται στο όνομα της δημοκρατίας!

Πόσο πιο αμεσοδημοκρατικά είναι αυτά, από την προσπάθεια συγκρότησης ενός τριτοβάθμιου οργάνου, που ακόμα και υπό δυσμενή συσχετισμό, θα ορίζει μια πολιτική τοποθέτηση; Που κάτω από την πίεση δεκάδων ή εκατοντάδων αποφάσεων θα εξαναγκάζεται σε μια αντικυβερνητική γραμμή;

Όλη αυτή η σήψη και η διαστροφή όμως δεν είναι απόρροια του ποιος είναι με την ΕΦΕΕ και ποιος όχι. Αυτό είναι το πρόσχημα. Έχει να κάνει με την ιδιοκτησιακή αντίληψη που έχουν για το φοιτητικό κίνημα. Οι γαλαζοπράσινοι δεξιοί για να στήσουν την πελατεία τους και για την ανέλιξή τους στα κόμματα – λόμπι του δικομματισμού και οι αριστεροί γιατί πιστεύουν ότι ο εαυτός τους είναι το κίνημα… Όπως λοιπόν «διαχειρίζονται» τα ΔΣ και τις ΓΣ, έτσι θα «διαχειρίζονται» και μια ενδεχόμενη επανασύσταση της ΕΦΕΕ. Και για να αλλάξει αυτή η διαχείριση, προϋπόθεση είναι η ανάδειξη ενός γνήσιου αριστερού πόλου, η αλλαγή των συσχετισμών.

Τελειώνοντας, να καταθέσουμε δύο προτάσεις γύρω από το θέμα:

Να οργανώσουμε έναν πλατύ διάλογο στο εσωτερικό μας για το θέμα αυτό. Με αρθρογραφία σε ένα έντυπο της ΑΡΕΝ ή σε ένα φόρουμ διαλόγου σε κάποιο ενδεχόμενο site. Πιθανά και με άλλα σχήματα και παρατάξεις της αριστεράς.

Να θέσουμε «άμεσα μέτρα δημοκρατίας» στους συλλόγους. Όπως πχ περιορισμός στα άτομα στα ψ/δ, ανοιχτά Δ.Σ. κάθε βδομάδα, κοινή έκδοση αποτελεσμάτων στις φ.ε., να γίνει το πανσπουδαστικό συνέδριο κ.α.

Αριστερά Σχήματα, Μάρτης 2008